„
Spotka się Pan z moją klasą?
Oczywiście!”
Tak zaczęła się moja wizyta w szkole. Po serdecznym powitaniu z Panią Dyrektor Anitą Rybińską, w swoje progi zaprosiła mnie wychowawczyni klasy III B, Pani Karolina Łukowiec. Wchodzę do sali, a tam ponad dwudziestka dzieciaków wita mnie gromkim: „YYYOOO!”.
Przyznam szczerze – na sekundę odebrało mi to pewność siebie! Na szczęście z pomocą przyszła filiżanka kawy, która miała dodać mi energii. Kiedy tylko o nią poprosiłem, z ławek od razu dobiegły głosy: „Moja mama też pije kawę!”, „Tato też!”. Lody zostały przełamane. Dzieci szybko odkryły, że ten gość ma dokładnie takie same zwyczaje jak ich rodzice.
Kiedy Pani Karolina uruchomiła moją prezentację, w klasie zapanowała niezwykła atmosfera. Zobaczyłem szeroko otwarte oczy, ogromną szczerość, naturalną ciekawość i prawdziwą zachłanność wrażeń. Z ogromną radością opowiadałem im o moich kilkunastu latach pracy na morzu, o pasji do biegania i o muzyce zespołu The Beatles.
Dziękuję Wam, dzieciaki, za te wszystkie radosne buźki i za wspaniałe papierowe okręty! Dziękuję też Pani Karolinie za piękne podziękowanie, które przygotowała na koniec naszego spotkania.
Kiedy wracałem z Dobrzejewic przez las, zza chmur nagle wyszło słońce. Zrobiło się ciepło na sercu. Podczas spotkania dzieliłem się z uczniami samymi radosnymi wspomnieniami, ale jednej rzeczy im nie powiedziałem. Nie zdradziłem, jak bardzo podczas tych długich, morskich rejsów tęskniłem za moimi córeczkami, kiedy były dokładnie w ich wieku.